Op naar mijn zus in de randstad. Goedkope treinkaartjes geregeld en op tijd geïnstalleerd in de trein. En vader met twee jonge kinderen zitten bij mij in de buurt. Vader stelt allemaal educatieve vragen. ‘Over hoeveel minuten vertrekken wij.’ Dochter rekent het uit. ‘2 minuten, net zo lang als ik moet tanden poetsen.’ ‘Oh,’ zegt broertje, ‘dat is niet zo lang.’ Twee minuten later luid het fluitsignaal en komt de trein in beweging. Om het weekend af te sluiten gaan we naar de sauna. Spa Sereen is onze favoriet. Het is een mooie nette sauna. De hot stone massage is aan te raden. Uitgerust stap ik weer op de trein.

Tegenwoordig zit ik op badminton. Samen met een vriendin hebben we tien lessen mogen proberen. Bloed fanatiek ben ik na de proefperiode lid geworden. Het is een andere sport dan tennis. Ik mag zeker mijn racket niet met twee handen vastpakken. Mijn linkerhand is voor het evenwicht. Soms voel ik mij net een zwaardvechter door het voetenwerk en mijn linker ‘evenwichtsarm’.

Bij de stort zijn wij al een poosje niet meer geweest. Maar we hebben al weer zoveel spullen buiten liggen die naar de stort moeten. Wat heeft een mens toch veel rommel. We zijn tot de conclusie gekomen dat we toch zeker ruim voor oud en nieuw de rommel naar de stort brengen voordat de spullen belanden op de lokale brandstapel.

Op werk hebben we een eindejaarsbijeenkomst. Het eerste jaar van de stichting. Een terugblik en een kijkje in de toekomst is de presentatie opdracht. Daar heb ik mij eens over gebogen. We hebben veel meegemaakt en we gaan het presenteren door middel van een toneelstukje.

Na veel wikken en wegen hebben we toch een kerstboom gekocht. En alle toebehoren! Men, wat kun je veel geld uitgeven. We wisten het nog niet…, maar we hebben een dure smaak. Er staat nu een boom te stralen in de woonkamer. Ook heb ik mijn oude kerstversiering erbij gepakt. De glazen kerstballen hangen in het raam aan een touwtje. In goed overleg hebben we bedacht dat en tapeje volstaat. Als ik thuis kom liggen de ballen kapot op de grond. Natuurlijk geef ik de schuld aan de katten. Zij zijn soms mijn vriendjes, maar ook vaak mijn pispaaltjes (vooral als ze te hard miauwen omdat hun bakjes alleen maar vol zitten met halve afgeknaagte brokjes door hun zelf). Na het pakken van de stofzuiger, mot blik en veger ruim ik de kapotte kerstballen op en decoreer de slingers opnieuw in het raam. Ik loop de trap op en hoor ik de ballen voor de derde keer kapot vallen. Boos loop ik terug. Geen kat te bekennen. Tape volstaat niet. Sorry vriendjes!

Verhuisdozen zijn weer van zolder gehaald. De oude decoratie komt tevoorschijn. Waarbij de metalen insecten een nieuwe functie hebben gekregen. Door de vlieg en kever aan de muur vast te maken, hebben we haakjes voor de handdoeken in de keuken gekregen. De overige decoratie blijft nog even in de doos. Uiteraard heb ik genoeg ideeën hoe ik ons huis ermee kan versieren.

Geluksmomentjes:
Op bezoek bij een vriendin ze is net verhuisd en de wijk is mij niet helemaal bekend. Ik spring op de fiets en slinger door de wijk. Gevonden, ik tik op het raam. Ik pak mijn spullen bij elkaar en de deur gaat open. Wat heeft ze een raar gezicht. Oeps, een verkeerd huisnummer!