De bomen kleuren rood en geel, ze laten hun blad vallen. De lucht kleurt soms roze, als de zon zich door de wolken wurmt. De schapen in de wei hebben vrolijk gekleurde kontjes. Soms is het koud en soms is het net iets minder koud. Het is vroeg donker en de kaarsen kunnen aangestoken worden. Ook de dikke truien zijn geen overbodige luxe meer.

Het jaarlijkse meidenweekend vind plaats in november. Helaas kon niet iedereen er bij zijn. Het was een rustig weekend met de terugkerende kaasfondue en witte wijn. De activiteit was personal shopping in Friesland. We werden geholpen door twee vriendelijke dames die ons in allerlei mooie kleding hielpen. Wat hebben we ook een heerlijk divers vriendinnengroepje. De zondagswandeling was door wind en weer over de dijk, met een heel mooi uitzicht. Waar we begonnen met een zonnebril en eindigden met een vochtig pak.

De lampen boven de eettafel zijn uitgezocht en opgehangen, echter nog niet aangesloten aan het netstroom. Maar het begin is er! We hebben besloten om Phillips Hue lampen te gebruiken boven de eettafel. Niet de goedkoopste optie, maar zeker niet onprettig (om mij maar als Groninger uit te drukken). Ook het kattenluikje, die al even in bezit was, geeft de katten de vrije loop naar binnen en buiten. De bank die in bestelling is, is aangekomen in de stad. Echter is het wachten op transport richting ons huis. En de overkapping op het terras wordt komende week geplaatst. Dit weekend hebben we nog een klusdag staan, een beetje voorbereiding en een stukje puntjes op de i. ‘The mancave’ is aangepakt en gesausd door de jongens. Het laminaat voor de extra ruimtes is binnen. Maar mijn ‘Berg- hok’ is vooralsnog opslag.

Op werk loopt het storm. Collega’s hebben veel overuren gemaakt en dachten/hoopten op een rustigere periode. Maar de sneltrein druist gewoon door. Ligt het aan tijdsmanagement of zijn er te weinig collega’s? Het einde van het jaar staat in het teken van evalueren en vooruitkijken. Ondertussen zijn we ook gestart met 360 reflecteren. Ik vind het interessant om te lezen hoe ik mijzelf zie en hoe mijn collega’s mij zien.

Aangezien de softballcompetitie afgelopen is, ben ik opzoek gegaan naar een vervangende sportactiviteit in de week. Door een folder van badminton tussen de reclamebladen ben ik nu tien keer aan het badmintonnen. Het is een vereniging in mijn wijk en samen met een vriendin zijn we fanatiek aan de slag gegaan. Het is super leuk om te doen! De diversiteit van de leden is groots.

Sint Maarten laat kinderen mooie lantaarns knutselen en door weer en wind aan de voordeuren zingen. De inkoop dit jaar was moeilijk in te schatten. Gelukkig hadden we (heel) veel te veel gekocht. Nadat de bak aan het einde van de avond toch leeg was, vroeg ik mij af of de kinderen aan de deur zich over een aantal jaren ook afvragen waarom ze voor snoep moeten zingen op 11 november. Terwijl je gewoon naar de winkel kunt gaan en een hele grote zak snoep kan kopen, zonder dat je door de regen moet lopen en bij elke deur vals een liedjes moet zingen.

Een paar keer in het jaar spreek ik af met mijn oude huisgenoten. Aangezien er een klein meisje bij is, spreken we af bij een horeca gelegenheid waar de kinderen vrij door de ruimte kunnen bewegen. Iets te vroeg zit ik te wachten op mijn oude huisgenoten. Ik kijk om mij heen en zie kinderen overal op klimmen en met houten speelgoed op houtenkubussen slaan. Een hels lawaai, schreeuwend naar hun ouders om aandacht en naar hen te kijken. Een moeder komt uit de wc en heeft een luier verschoont van haar kind, maar kwam erachter dat ze te kleine luiers had meegenomen. Ze communiceert dit over het speelpleintje naar haar vriendin.

Geluksmomentjes:
Als je door de IKEA loopt en een oud stel discussieert waar ze als eerste heen gaan, maar hun navigatie in zijn jaszak ook richting aangeeft. ‘Ga hier naar links’.

Als je in evaluatiegesprekken van de trainingen terug krijgt dat kinderen en ouders positieve veranderingen merken.

Een nieuwe telefoon waarvan de batterij langer meegaat dan een dag.

Een vriend met een elektrische fiets die een hand op je schouder legt en je voortduwt op je fiets zonder trapondersteuning.

Als je geen voordeurbel hebt en de kinderen in de straat toch Sint Maarten lopen. En dat je vriend een roze briefje op het deurkozijn plakt op zijn ooghoogte (lees 180 cm van de grond), met de tekst; ‘De bel doet het niet, even kloppen.’ Schattig!