Eind januari is de tweeling één jaar geworden! Groot feest met de familie. Functionele en praktische cadeaus zijn er gegeven. Want speelgoed is er in overvloed. Koos en Els mogen taart eten vanuit het vuistje. Heerlijk die suikers. Het meest trots ben ik op Chris en mij. Zover hebben we het overleefd. Want wat is het soms een chaos.

Els is fanatiek aan het oefenen met staan en lopen. Koos wordt ook fanatieker. Alleen is hij net iets onhandiger. Hij trekt zich met een hand op aan de voorverwarmde oven. Ik pak de huilende Koos op en houd zijn hand onder de kraan. Als ik na een poosje over mijn schouder kijk, zie ik Els de plantenbak plunderen. Met een zwarte glimlach kijkt zij mij tevreden aan.

Helaas heeft Koos tweedegraads brandwonden. Na het eten toch naar de huisartsenpost. De blaren worden opengemaakt en verbonden. Hij zit er bij en kijkt er naar. En eigenlijk geeft hij geen kik. De huisarts is onder de indruk. En ik ben een trotse mama. Wat ondergaat hij dit knap. Vanaf nu moet hij elke dag een nieuw verbandje. En nog twee keer op controle bij het brandwondencentrum. Maar kleine kindjes zijn veerkrachtig. Het herstel gaat zeer voorspoedig.

Alle kinderen in bad. Wat een waterballet. In mijn hemd onder een handdoek probeer ik de kinderen in het gareel te houden. Ze gieren het uit van de pret als ze met hun handjes op het water slaan. Als beide ouders bezig zijn met de tweeling, vind Henk zijn kans om de zeeppomp leeg te gooien in bad. Want er kan natuurlijk nooit genoeg schuim zijn!

Omdat de kinderen elke ochtend tussen 5 en 6 uur wakker worden (en wij dus ook), hebben we om de beurt op-sta-dienst. Elk moment dat de kinderen nog op de opvang zijn en wij een uurtje eerder thuis zijn, doen we nog even onze ogen dicht. We hebben afgesproken dat we moe zijn de komende jaren. En ik ben liever moe van mijzelf, dan alleen van de kinderen. Mijn streven is twee keer in de week sporten.

Hardlopen en voetballen wordt wekelijks opgepakt. En als er andere sportieve momenten worden gecreëerd ben ik daar graag bij. Dus op de woensdagavond weer volleyballen met een (nu weer andere) mengelmoes aan mensen. Oude teamgenoten, oude klasgenoten (overwachts) en vrienden van vrienden. Heerlijk gespeeld en misschien nog wel harder gelachen.

Geluksmomentjes:

Als er een collega jarig is, zijn we aan het zingen tijdens de lunch. De collega naast mij zingt vol enthousiasme stuiterend op haar stoel naast mij. Als een kind zo blij!

Voorjaarsvakantie activiteiten. Ik mag gewoon drie dagen in mijn sportkleding kinderen (en collega) vermaken in de gymzaal.