Zwanger van twee betekent sneller een grote buik. Sneller het gevoel hoogzwanger te zijn. In bed is het een volksverhuizing; van mijn linkerzij naar mijn rechterzij. Maar gelukkig zitten de twee kindjes nog goed in mijn buik. Af en toe is er een woeste oceaan in mijn buik. En word ik zeeziek van al het schoppen en stompen.

Als ik naar Henk kijk is het al een heus kereltje. We kunnen samen iets ondernemen. Hij kan ons helpen met het in- een uitruimen van de vaatwasser. En helpen met tafel dekken. Zelf in zijn eetstoel klimmen. Hij kan zijn speelgoed opruimen. Dus hij kan ook wel even oppassen op zijn toekomstige broertje en zusje.

Alle tijd om voetbal te kijken. Manlief heeft vlaggetjes opgehangen in én over de straat. De eerste vrachtwagen stopte voor de lijn. Hij wou het feest niet bederven. Maar een dag later is er toch een vrachtwagenchauffeur gefinishd en door de vlaggenlijn gereden. Ook het Nederlandse elftal is gestrand.

Als ik thuis kom liggen de mannen te slapen op de bank. Manlief op zijn rug en Henk erbovenop ook op zijn rug. Er klinken slaap geluidjes. Maar opeens klinkt er een trekker geluid. De puzzel van Henk snurkt ook mee.

Mijn verlof is ingegaan!! Volgend jaar september kunnen ze mij weer terug verwachten op werk. Nu rustig aan door broeden.

Geluksmomentjes:
Uiteten met manlief. Sushi, ookal kan ik 80% van de kaart niet eten.

Bijgekletst met verschillende vriendinnen. Heel veel wilder gaat het komende tijd ook niet worden.

Het moment waarop je wil typen: ” Oke, spring ik zo in de auto.” Toch maar corrigeert naar ‘in de auto stappen’. Niemand gelooft dat ik nu nog ga springen. Heb ik ook geen zin in…

Op mijn eerste verlofdag naar de kapper. En daarna mijzelf verwennen bij de Hema.

December 2022