Wat een gekte! Updates per dag, de cijfers liegen er niet om. En alles staat in het teken van corona. Mijn ouders zitten op Aruba, het Corona bier is daar in de aanbieding. Of hun terugvlucht gaat, is de vraag. En of er dan nog openbaar vervoer gaat, is ook de vraag. En dat de voedselbank geen eten meer heeft voor degenen die leven van de voedselbank. Waar de horeca de deuren moeten sluiten. Scholen die toch dicht gaan, uiteraard niet helemaal, vooral het basisonderwijs niet. Leerkrachten die alternatieve lessen, al dan niet digitaal, aanbieden. Elke sector probeert te blijven draaien. Maar waar gaat het uiteindelijk om? De gezondheid van de (mede)mens.

De werkweek begint met een conference call. Collega’s achter hun computer in hun eigen omgeving, in hun eigen huispak. De hond die blaft, de kinderen die aandacht willen en samen aftasten wat de impact is. De roosters van kantooruren zijn meermaals gewijzigd. Ga ik komende weken mijn collega’s in het echt zien? En onze nieuwe collega, start wel in een bizarre tijd!

Ik vroeg mijn familie of zij eerder zoiets hebben mee gemaakt. Mijn moeder en haar broer moesten gelijk denken aan de autoloze zondagen. Toen mochten ze op de autoweg spelen. Wat zullen wij onze kinderen en kleinkinderen over deze periode vertellen? Wat gaat hierover in de geschiedenisboeken staan? Hoe groot gaat de impact zijn?

Ik las een artikeltje over verveling. Het is een goed idee om je dagritme te houden en dingen te gaan doen, zodat je tevreden kan gaan slapen. Ik denk dat velen na deze komende tijd nog nooit zo’n schoon huis hebben gehad. Dat de kluslijst goed afgevinkt word. Of dat hun ’te kijken lijst’ van Netflix flink geslinkt is.

Geluksmomentje(s):
De Prunus voor het huis staat in bloei. En het eerste ‘lekker in je trui buiten lopen’ moment is geweest van dit jaar.

Als je beide thuis werkt, kun je samen buiten lunchen in de zon.

Het eerste snoeiafval opfikken in de tuin.