Heerlijk weer! De terrasdeuren staan dagelijks open en de groen geverfde terrastegels lachen ons stralend toe. De voetbal ligt standaard in de tuin en vrienden van vriendlief komen over de vloer en door de tuin om de bal hoog te houden. De barbecue is ook al een paar keer aangestoken en het gras is al eens gemaaid. In het weekend wordt ik wakker en ga ik eerst even naar het gras kijken. Gewoon omdat het er is, er van alles boven vliegt en het voelt erg goed onder de voeten. De plannen voor de tuin worden gevormd. De grasmat moet sowieso geëgaliseerd worden om blessures te voorkomen.

In huis liggen de vensterbanken op de keukentafel. De vensterbanken van de keuken liggen in het kozijn. Ze passen precies bij het aanrechtblad en het oogt gelijk chique. De vensterbanken in de eetkamer en woonkamer passen nog niet onder het kozijn door, daar moeten we eerst nog een stukje van afzagen.
De badkamer is momenteel de enige ruimte die echt helemaal af is, al twijfelen we wel of we nog iets moeten doen met extra raambekleding aangezien de avondzon zorgt voor Arubaanse temperaturen. Maar het resultaat is uitmuntend, al zeg ik het zelf. Voor elke ruimte staan nog een paar puntjes op de i op de nominatielijst om aangepakt te worden. Maar de afleiding van de zon is aanwezig.

Mijn motor staat onder dak, bij huis. Ik begon de dag erg chagrijnig en kon mijn draai niet vinden. De hele planning heb ik over de kop gegooid en vooral zeer grondig ingekort. Op naar de boerderij, mijn motorfiets stond daar parmantig te wachten op een nieuw rij seizoen. Tijdens het rijden heb ik niets anders gedaan dan glimlachen. En toen we weer thuis waren was mijn humeur weer helemaal goed. Een bijkomstig voordeel is dat de garage opgeruimder is.

Op werk is het ‘rustig’. Iedereen begint zijn weg te vinden. De afspraken worden duidelijker en we hebben goed contact met netwerkpartners. Als mensen mij de tip geven om contact met iemand op te nemen, kan ik antwoorden dat die afspraak al is ingepland. Het voelt alsof ik het redelijk onder controle heb. Mijn collega’s in de sport en ik hebben regelmatig contact, maar toch voelt het nog niet alsof we een team zijn en gezamenlijk de opdracht uitvoeren. Al is onze opdracht, onze functie, niet uitgeschreven in een taakbeschrijving. Deze is zo ruim uitgeschreven dat we er zelf invulling aan moeten geven. Met z’n vieren zijn we hard opzoek naar de kaders en kijken we of we de dingen doen zoals we dat willen doen.

Pasen hangt in de lucht. Op goede vrijdag heb ik het centrum van de stad ontweken, de bloemetjesmarkt wordt altijd druk bezocht door onze buren. Op sociale media heb ik filmpjes gezien van Duitse automobilisten die door het lokale verkeersplan (geen auto’s in de binnenstad, alleen eenrichtingsverkeer) totaal in de war, tussen alle fietsers, moesten keren op de weg. Eerste paasdag heb ik in plaats van paaseieren zoeken, achter softballen aangelopen. Die zijn namelijk gemakkelijker te vinden. En mocht ik bij het enige paasvuur van de provincie zijn. Tweede paasdag gaan we richting schoonfamilie.

Geluksmomentjes:
Voor softbal gaan we vroeg op pad. Voor mij geldt dat ik eerder op moet staan voor deze wedstrijd dan wat ik dagelijks doe voor werk (dat heeft wel met luxe te maken). Dubbele controle of ik alles mee heb, je weet het nooit zo vroeg. De combinatie voetbalsok en sandaal kan eigenlijk net niet. Maar hé, het is vroeg… Gelukkig valt het mijn teamgenoten gelijk op. Aangekomen hoeven we alleen onze schoenen te verwisselen. Als ik mijn schoenen tas open glimmen mij daar een paar andere sandalen tegemoet. FIJN! Dat betekend dat het zomer is en je dus meermaals op sandalen kan lopen. Dat betekend ook dat mijn schoenen met noppen, die tijdens het sporten heel handig zijn, niet in Zwolle zijn. Gelukkig mag ik de sportschoenen van de coach aan, dan kan zij de sneakers van een teamgenoot aan. Ik heb nog nooit zo hard gelopen in het veld!

Nog een geluksmomentje van vorige week ;). Ik zit in de auto en moet wachten voor het verkeerslicht. Op straat loopt een hele blije hond met zijn baas. Zijn baas draagt handschoenen, de zon schijnt maar het is nog best fris. De vriendelijke Golden Retriever springt naar de handschoen en wil deze graag bemachtigen. Zijn baas laat dit toe. Blij als de hond is, de huppel die hij in zijn looppas heeft wordt iets groter. Dan laat hij de handschoen vallen. De baas stopt met lopen, klikt in zijn vingers en wijst naar de handschoen. De hond weet dat hij de handschoen moet oppakken maar heeft er niet echt zin in, maar wil de baas ook niet tegenspreken. Dus met gezonde tegenzin pakt hij de handschoen op en geeft hem aan zijn baas. Het stel loopt gemoedelijk verder.