Oké het komt in de buurt. Afscheid nemen. De laatste weken op werk gaan in. En ook de laatste weken van mijn eigen woninkje waar ik zes jaar heb gewoond. De straat die ik heb zien groeien, waar nieuwe bomen zijn geplaatst en waar de parkeerdruk extreem is toegenomen. De buren vallen in de categorie student en starter. Ik ga er afscheid van nemen.

Op werk heb ik een afscheid met de jongens/meiden en ouders in de gymzaal gepland. Apenkooi staat op het menu. Alle stagiaires en collega’s van sport heb ik gevraagd om te helpen om de apenkoppen in het gareel te houden. Het wordt vast heel leuk en toch ook zwaar. In de afgelopen jaren heb ik een grote band met deze kinderen opgebouwd. En ook met de vrijwilligers die wij hebben ondersteund. Het rare van afscheid nemen is dat je ‘dan pas’ te horen krijgt hoeveel iedereen je waardeert. Mogen we best vaker uiten, gewoon eens tussendoor!

Het bed is uitgezocht en de financiering van de hypotheek is rond. Wat een vreugde! De afweging tussen wel een stucadoor inhuren of het zelf doen is gemaakt. Nu nog de offertes aanvragen en rondbellen welke vakmannen tijd hebben om hun handen uit de mouwen te steken.

Geluksmomentje;
In mijn onhandigheid loop ik overal tegenaan en schop ik tegen dingen aan, die er niets aan kunnen doen (deurposten omhooglopen is een wekelijks ritueel). Mijn manier om hiermee om te gaan is om de grap er maar van in te zien. Gisteren strompelde ik (gelukkig maar twee keer) over dezelfde droogloopmat in een winkelcentrum. En vandaag trapte ik met mij hak tegen een bord die half op m’n salontafel stond. Deze maakte een salto in de lucht, deze heb ik met een 10 becijferd. Het geluksmomentje was dat het bord nul schade had!