Het weer veranderd. Het is weekend en herfst, ik stap in de auto. De ramen zijn vochtig van de koude nacht. Nederland is nog net niet opgewarmd, de zon doet haar best. Ik rij naar een vriendin toe om haar te helpen met verhuizen. Halverwege mijn rit steekt een jongeman over. Een fel roze korte broek en een grijs t-shirtje. Op het fietspad fiets iemand langs met een winterjas en een sjaal. Het contrast is groot.
De bestrating is ingelegd en we zijn hard bezig om wit zand tussen de tegels/klinkers te krijgen. De inkoop van zand en bestrating was super scherp aangeschaft. Het kleine beetje restzand om tussen de bestrating te vegen is niet voldoende. De bouwmarkt om de hoek is onze vriend. Een uur voor sluitingstijd zijn wij opzoek naar geschikt wit zand. We vragen een medewerker om de pallet uit de stelling te halen zodat wij de (extra) zakken zand eraf te halen. De regen doet zijn werk, maar vriendlief ondersteund de natuur met de waterslang. In de hoop dat het sneller gaat. We hebben ook gelijk nieuw gras ingezaaid langs de bestrating, zodat we van het voorjaar kunnen genieten van het strakke grijs en groen.
Op werk hebben we een open dag georganiseerd. Tien maanden na de startdatum hebben we alle inwoners en werkenden in de gemeente uitgenodigd om met ons in gesprek te gaan en kennis met ons te maken (voor zover dat niet gebeurd was). De open dag is groots bezocht over alle locaties. We kijken terug op een voorbereiding niet zonder slag of stoot en een geslaagde dag. Volgens mij zijn alle collega’s blij dat deze dag voorbij is. Het netwerken van afgelopen maanden heeft wel zijn vruchten afgeworpen, de drukte is ‘AAN.’ Ik heb wat extra dagdelen bij gewerkt omdat ik anders niet door het werk kwam. Deze dagen neem ik rond de jaarwisseling weer op. Wat volgens mijn stagiair als zeer binnenkort is.
De laatste wedstrijden van softbal zijn door de regen afgelast. Wat mij betreft erg fijn, want je kunt je tegen sommige buien niet fijn kleden. Doordat wij op het veld geen verlichting hebben, beginnen we eerder met trainen op de woensdagen. Het is een gehaast om vanuit werk op tijd op het veld te staan. Helemaal als je door de stress je schoenen vergeet en halverwege terug moet rijden.
De afgelopen weekenden staat in het teken van bruiloften (2). De stress om jurken, pakken en bijpassende schoenen hoort daarbij. Echter heb ik over het algemeen niet zoveel last van keuzestress en al helemaal niet om kleding. De nodige berichten van vriendinnen met de vraag; ‘kan dit?’ heb ik beantwoord. Maar nu overviel het mij toch ook even; de juiste panty, kapsel en schoenen. In de ochtend toch nog even het straatje aanvegen en nadat dit gebeurd was loop ik over de schoon geveegde oprit en ga ik door mijn enkel. Super onhandig, niets nieuws. Maar de keuze voor schoeisel moest toch nog even omgegooid worden. En die ene panty was ook nergens meer te vinden.
Geluksmomentje:
Tegenwoordig heeft bijna elke jongeren een muziekbox. Ik fiets naar huis en hoor muziek achter mij. Mijn verwachting is een jonge jongen, een tiener. Ik wordt ingehaald. Het is een vrouw op fiets, ongeveer 40 jaar. Ik moet mijn verwachtingspatroon even bijstellen…